Aardbeving in l'Aquila

Published in

Verschrikkelijk wat er is gebeurd in het middeleeuwse stadje l'Aquila, hoofdstad van Abruzzo, in de bergen (Appenijnen).

De charme van vele Italiaanse steden is juist het behoud van de middeleeuwse/renaissance gebouwen en sferen. en die zijn moeilijk seismografisch garant te maken. Of wellicht zijn er methodes waarbij die orignele stijl in tact blijft, maar dat zal ongetwijfeld kostbaar zijn. En dat geld is niet uitgegeven. Ook nieuwe gebouwen zoals het ziekenhuid in Aquila is ingestort, dat is pijnlijk.  Want dat betekent dat de bouwers van dit moderne gebouw de regels en wetten aan hun laars gelapt hebben. Terwijl daar wel vergunningen voor afgegeven waren. De laatste woorden zijn daar vast nog niet over gezegd.

Berlusconi bezoekt dagelijks (met helm) het ramp gebied en spreek t de burgers hoop en kracht toe.

Verschrikkelijk dat het dodental blijft oplopen, en de bevingen zich blijven herhalen. Nu 272 doden. Maar ongelofelijk dat er nog steeds levenden onder de puinhopen vandaan komen.  28 duizend mensen zonder huis. Je ziet mensen af en aan slepen met hun huisraad, voornamelijk kleding en kostbaarheden. Naar tenten of ander onderdak. De mensen zijn in lappen gehuld en de straten veranderd in stenen massa's. Alsof we naar een reportage van een oorlogsgebied in Irak of Afghanistan zitten te kijken. Hoe snel verandert het beeld.

Een klein stukje uit de Repubblica van dit moment:

 

 

Pigiami, vestaglie, tute. Ma sembrano fagotti. Corrono tutti. Verso il centro delle strade, lontani dai palazzi, dai cornicioni che arrivano dal cielo, a pezzi. Una pioggia di calcinacci, mattoni, pietre, assi di legno. E poi le grida, da scock, da un trauma che si ripete. No, non è finita. Il terremoto riprende, il nemico subdolo, misterioso, improvviso che arriva da lontano. Che tutti odiano, temono e rispettano. Sono le 23 e 30 di ieri sera. I sismografi, con i loro pennini impazziti, registrano una scossa del grado 4,2 della scala Richter; e poi un'altra, subito dopo del 3,7. Chissà di quale grado sono quelle che sentiamo in continuazione: una vibrazione costante. Scariche elettriche che scorrono per chilometri, da un capo all'altro della città. Nulla a che vedere con quella di poche ore prima, nel tardo pomeriggio, quando il sole è tramontato dietro le montagne e il buio avvolge tutto e tutti. Erano le 19 e 47. Una botta del 5,3 della scala Richter. Dicono che si è sentita fino a Roma, che anche lì i palazzi hanno tremato. Domenica notte, quando sembrava che fosse arrivata la fine del mondo, i rulli dei sismografi marcavano una sola, grande macchia nera, con la sua punta di 5,8 gradi.
Vertaling klik hier